เกลียดชังกันทำไม . . .  อีกไม่นานก็จากกัน   มนุษย์คือผู้เดินทางบนเส้นทางที่สั้นกว่าที่คิด พิษที่ร้ายที่สุดบางครั้งไม่ได้อยู่ในร่างกาย แต่อยู่ในใจที่หมักหมมด้วยความโกรธ และในฐานะโค้ชชีวิต การปล่อยวางคืออิสรภาพที่ล้ำค่าที่สุด   เกลียดชังกันทำไม อีกไม่นานก็จากกัน   วันหนึ่ง คนที่เราโกรธอาจเหลือเพียงความทรงจำ วันหนึ่ง ตัวเราเองก็จะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าของใครบางคน ความเกลียดจึงเป็นภาระที่หนักเกินกว่าจะหอบเดินไปตลอดชีวิต   ทุกนาทีที่ใช้ไปกับการชิงชัง คือเวลาที่ถูกขโมยไปจากความสุข ความรัก และความหมายของการมีชีวิตอยู่   ไม่มีใครอยู่ที่นี่ตลอดไป ชีวิตสั้นเกินกว่าจะสะสมศัตรู และมีค่ามากพอที่จะมอบความเมตตา   เกลียดชังกันทำไม อีกไม่นานก็จากกัน   เมื่อถึงวันลาจาก สิ่งที่คนจดจำไม่ใช่จำนวนครั้งที่เราโกรธเกลียดกัน…

ไม่มีใครอยู่สูง จนไม่ร่วงลงมา ประวัติศาสตร์ของมนุษย์สอนบทเรียนเดียวกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นคือ ไม่มีความสูงใดรับประกันความมั่นคงตลอดไป ไม่มีอำนาจใดอยู่เหนือกฎแห่งความเปลี่ยนแปลง และไม่มีความสำเร็จใดได้รับการยกเว้นจากความไม่แน่นอน ผู้ที่ยืนอยู่บนยอดเขา อาจลืมไปว่าความสูงมิได้ทำให้แรงโน้มถ่วงหายไป ตรงกันข้าม ยิ่งสูงเท่าไร ผลของการพลัดตกยิ่งรุนแรงเท่านั้น ความสำเร็จจึงไม่ควรเป็นเหตุแห่งความหยิ่ง แต่ควรเป็นเหตุแห่งความถ่อมตน ความรุ่งโรจน์เป็นเพียงแขกชั่วคราว มิใช่เจ้าของบ้านถาวร วันนี้เราอาจได้รับการยกย่อง พรุ่งนี้อาจถูกลืมเลือน วันนี้เราอาจมีอำนาจ พรุ่งนี้อาจเหลือเพียงความทรงจำ จงอย่าหลงตัวเองเมื่ออยู่สูง และอย่าสิ้นหวังเมื่ออยู่ต่ำ เพราะสถานะทั้งสองล้วนไม่คงอยู่ตลอดไป ไม่มีใครอยู่สูงจนไม่ร่วงลงมา ไม่มีใครร่วงลงมาจนไม่มีโอกาสลุกขึ้นอีกครั้ง